Terytorialsi z Warmii i Mazur na ćw…

Żołnierze 4 Warmińsko-Mazurskiej Br…

Wyjątkowe iluminacje na 80-lecie Gu…

Wznosząca się nad centrum Zakopaneg…

Iława: Jarmark Bożonarodzeniowy - s…

Tym razem Jarmark Bożonarodzeniowy …

Olsztyn: Władysław Grabski. 100-lec…

NARODOWY BANK POLSKI Oddział Okręgo…

Ostróda: Akcja charytatywna i konw…

Kolejna impreza z cyklu Jesień w am…

«
»

Słowiński Park Narodowy

 

Słowiński Park Narodowy jest jednym z 23 parków narodowych w Polsce i jednym z 2 parków nadmorskich. Został on utworzony dla zachowania w niezmienionym pięknie systemu jezior przymorskich, bagien, torfowisk, łąk, nadmorskich borów, i lasów, a przede wszystkim wydmowego pasa mierzei z unikatowymi w Europie wydmami ruchomymi. O randze i wartości przyrodniczej parku świadczy fakt umieszczenia go w międzynarodowej sieci obszarów chronionych.

Słowiński Park Narodowy położony jest w województwie pomorskim, na terenie dwóch powiatów: słupskiego i lęborskiego, w granicach administracyjnych pięciu gmin. Siedziba Dyrekcji SPN zlokalizowana jest w miejscowości Smołdzino. Służby terenowe oraz pracownicy administracyjni wykonują zadania statutowe Parku Narodowego, wśród których działaniami nadrzędnymi są ochrona przyrody oraz udostępnienie SPN do prowadzenia badań naukowych, edukacji, czy turystyki.  Pracownicy tych jednostek organizacyjnych bezpośrednio realizują określone zabiegi ochronne w stosunku do gatunków roślin i zwierząt oraz ich siedlisk, dbając o trwałość powierzonego im dziedzictwa przyrodniczego.

Rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 23.11.1966r. w sprawie utworzenia Słowińskiego Parku Narodowego (Dz.U. Nr 42, poz. 254) wprowadziło istotne zmiany na mapie systemu obszarów chronionych w Polsce. W dniu 1 stycznia 1967r. pojawił się na niej 11 krajowy, a jednocześnie drugi, po Wolińskim, nadmorski Park Narodowy w Polsce. Na podstawie tego aktu wykonawczego Minister Leśnictwa i Przemysłu Drzewnego wydał zarządzenie z dnia 10.12.1966r. w sprawie określenia granic SPN i ograniczeń obowiązujących na jego terenie, określając przede wszystkim:

a) powierzchnię Parku, czyli 18.069 ha, a także szczegółowy przebieg granic oraz obszary objęte ochroną,

b) obszary podlegające ochronie ścisłej i częściowej,

c) sposób zarządzania i kompetencje dyrektora,

d) ograniczenia i zakazy obowiązujące na terenie parku.

Przyroda SPN odznacza się unikatowymi walorami i jest jednocześnie charakterystyczna dla środkowego wybrzeża Bałtyku. Te swoiste cechy przyrody Parku doceniane są nie tylko w kraju, lecz także za granicą. Największym bogactwem obiektów, zjawisk i procesów przyrodniczych odznaczają się Mierzeja Łebska oraz przymorskie jeziora. Do najbardziej unikatowych wartości środowiska Parku należy zaliczyć bogactwo odmiennych ekosystemów i ich niezwykle dynamiczne relacje przestrzenne.

Wybrzeże w granicach Parku, między Rowami a Łebą, jest jednym z niewielu fragmentów polskiego wybrzeża, gdzie do niedawna przeważała akumulacja nad abrazją. Piasek wyrzucany przez fale na brzeg osadza się na plaży. Dalsze przemieszczanie się materiału na Mierzeję Łebską odbywa się dzięki działalności wiatru i ma przebieg skokowy. Na przemian zachodzi wywiewanie (deflacja), transport, osadzanie (akumulacja), wywiewanie.Na terenie Parku występują wydmy pochodzące z różnych okresów, różniące się wyglądem i genezą.

Wody śródlądowe zajmują obszar 10 266,4ha, co stanowi 31,3% powierzchni całkowitej Parku. Główne akweny SPN to jeziora Łebsko i Gardno, czyli dwa największe pod względem powierzchni polskie zbiorniki przymorskie. Do jeziora Gardno uchodzi rzeka Łupawa, natomiast do jeziora Łebsko rzeka Łeba wprowadzająca. Oba jeziora połączone są z morzem za pomocą krótkich odcinków ujściowych tych rzek. Jeziora Gardno i Łebsko są zbiornikami słonawowodnymi. Główne rzeki przepływające przez obszar Parku Łeba  i Łupawa. Ekosystemy leśne zajmują powierzchnię ok. 6 000ha, co stanowi 18,9% powierzchni Parku. Głównymi gatunkami lasotwórczymi są: sosna zwyczajna, brzoza brodawkowata, olsza czarna, brzoza omszona, świerk pospolity , sosna czarna, buk zwyczajny, dąb szypułkowy, jesion.

Najliczniejszą grupą zwierząt Parku są owady; przybliżona suma znanych gatunków wynosi 490.Grupa mięczaków Słowińskiego Parku Narodowego reprezentowana jest przez 70 gatunków należących do dwóch gromad: ślimaków Gastropoda i małży Bivalvia. Fauna lądowych kręgowców zmiennocieplnych Słowińskiego Parku Narodowego reprezentowana jest przez 10 gatunków płazów i 5 gatunków gadów.

Na obszarze Parku od początku XX wieku stwierdzono łącznie 270 gatunków ptaków, a wśród nich odnotowano 181 gatunków, które przystępowały, bądź przez cały czas przystępują, do lęgów. Pozostałe 89 gatunków pojawia się w trakcie wędrówek, spędza tu zimę lub nieregularnie zalatuje. Przez obszar Słowińskiego Parku Narodowego przebiega jedna z głównych tras wiosennych i jesiennych wędrówek ptaków.

Teriofauna Słowińskiego Parku Narodowego jest bogata – występuje tu około 60% spośród stwierdzonych w Polsce gatunków ssaków. Wśród najbardziej cennych gatunków (umieszczonych, z różnym statusem, w Polskiej Czerwonej Księdze Zwierząt) wymienić można: rzęsorka mniejszego Neomys anomalus, mroczka posrebrzanego Vespertilio murinus, morświna Phocoena phocoena, fokę szarą Halichoerus grypus. Poza tym optymalne warunki bytowania w Parku znajdują także liczne populacje następujących zwierząt – cennych na skalę europejską: bobra Castor fiber, wydry Lutra lutra, 10 gatunków nietoperzy, z których trzy – mopek Barbastella barbastellus, borowiec wielki Nyctalus noctula i, wymieniony już wyżej, mroczek posrebrzany, są dodatkowo wpisane na Czerwoną Listę Zwierząt Ginących i Zagrożonych w Polsce.

Obszar Słowińskiego Parku Narodowego cechuje wyjątkowo duża różnorodność siedlisk co, w połączeniu ze skomplikowanym układem stosunków wodno-glebowych oraz z cechami lokalnego klimatu, stanowi bezpośrednią podstawę swoistości, a także znacznego zróżnicowania jego szaty roślinnej. Flora Parku aktualnie obejmuje: 911 gatunków roślin naczyniowych oraz 165 gatunków mszaków. Odnaleziono w nim również ok. 300 gatunków glonów, 424 gatunki grzybów, a także 225 gatunków porostów.

Słowiński Park Narodowy odwiedzany jest przez tysiące turystów, zamiłowanych w pięknie i zmienności jego krajobrazu. By zachować to jedno z najcenniejszych ogniw rodzimej przyrody, jaką bez wątpienia jest Kraina wody, wiatru i piasku, do uprawiania turystyki wyznaczono reprezentatywne, wybrane obszary Parku. Informacje o przepisach, jakim podlega ruch turystyczny na terenie Parku, znajdą Państwo wzdłuż szlaków turystycznych, na parkingach oraz przy obiektach dydaktycznych.

źródło: mat.prasowe

 

 

Tagi